Remember? Na 8 maanden house sharing met werkmannen en stof is het eindelijk zover. We zijn terug eigenaar van ons huis en hebben alle uitegeleende huissleutels terug, geen plotse werkmannen meer in huis om 6u ’s morgens op een zaterdagochten, geen garages die niet werden gesloten bij het verlaten van de werf, … en zo kunnen we oneindig verder gaan. Verbouwen, het doet je wat, of hoe zeggen ze dat?
Voorbije weekend nog maar eens de laatste grote kuis gedaan (stof, stof, stof, …), het aangedurfd om gordijnrails te hangen (zonder gyproc miserie), het eerste speelgoed naar de speelkamer verhuist, … Want volgend weekend is het zover, dan verhuizen onze 2 prinsessen naar hun eigen koninkrijk en kunnen mama en papa na 8 maanden ‘dressing-slapen” terug naar hun eigen slaapkamer. Iedereen gelukkig.
Natuurlijk zijn er nog de te verwachten kleine miserie puntjes zoals hier en daar een lekje, wat lelijke voegen, nog wat andere raadsels, de administratie voor de toepasselijkepremies in Brussel, onduidelijke facturen, opleveringsgeschillen, … maar wie ligt daar nu nog wakker van?
De manier waarop zij hun magazine beschouwen als een startpunt naar vele andere informatiebronnen, hun magazine is maar the tip of the iceberg naar what’s to come. En natuurlijk de visie van Hettie Judah op Brussel kan me alleen maar charmeren. Voor fans van Brussel, journalism, Brussels at large, graphic design, … ideale earcandy voor tijdens de lunch vandaag!
Eens vroeger naar huis kunnen vertrekken om de dochters te gaan oppikken na ‘t school. Daar kan ik naar uitkijken. Zeker na een dag tijdens de welke irrelevantie relevant wordt. (Politiek-) Getouwtrek, het zal wel nooit m’n ding worden. Alhoewel oefening baart kunst …
En dan kom je toe aan de school, een super enthoesiaste dochter: “mijn papa is daar!”. Zet alles in perspectief. Snel mee op de trein zonder zorgen springen. Volgende halte: kribbe; wederom een smile. Thuis is het dan pure quality time met de dochters: op het bed ravotten, sjotten in de tuin, frambozen plukken, genieten van de fishsticks, een korte sessie met Kaatje en om af te ronden met een dubbele voorleessessie in de leeshoek …
Ik kan daar zo van genieten dat de troubles van de dayjob ineens futiliteiten worden. En morgen is ‘t weer morgen en dan zien we wel weer, maar geen tweede keer.
PS1 Natuurlijk is er ook m’n derde vrouwke, maar die werkt vandaag laat en die kan ik dan straks overladen met m’n vers vergaarde enthoesiasme en ervaringen …
PS2 Onmisbaar, dat zijn ze, m’n 3 vrouwkes …
Ondertussel al enkele dagen terug op den bureau. Er op ‘t gemakske terug inkomen na 3 weken verlof. 3 weken zonder GSM, portable, internet en al die andere (verplichte?) dagelijkse te volgen tools, services en platforms. De eerste dagen op verlof zijn een beetje raar, maar ‘t is verrassend (en gelukkig maar) om te zien hoe snel ik dat hele lijstje niet meer mis … geen mails, facebook, twitter, rss’en, …
En na drie weken als je terug op kantoor komt stelt dat alles wel eens in perspectief, maar daar zijn goede vakanties voor. Om terug te komen en er terug zin in te hebben!
Voorbije weekend was het nog eens zover. 2 sessies op 2 dagen. Vrijdagavond na de job richting zee getrokken voor een LW sessie uit de wind (zie foto). Tot kwart na 10 in ‘t water gelegen en genoten van een ondergaande zon op zee. Golven waren super clean, met meer power than usual. Enkele lekkere rides.
’s Morgens beloofde het ook ‘classic’ te worden dus maar ter plekke blijven slapen. Wekker op 5u. Na enkele snooze’s met slaperige oogskes de line up gaan checken. Fuck al zes man in ‘t water. En vitesse boterhammekes + chocolade binnen spelen en dan worstelen met de nog natte wetsuit.
In ‘t water was het dik io. Door het HW braken de golven nu wel net voor stuk staketsel + (te) veel volk = ideale combo pour une atmosphère assez chaude. Maar met wat onderling respect lukte het nog. Jammer van die rotte appel die het toch niet kon laten om de sessie te verzuren. “Mama heeft visjes gebakken” voor de insiders.
Het voorbije weekend met Rudy vertrokken voor een 4-daagse richting Schotland. Met de boot van Zeebrugge richting Hull. Vandaar was het nog enkele uren rijden tot … jawel mountainbike mekka …
Enkele hoogtepunten:
Whinlatter Forest Park (Whinlatter Pass) / Na de eerste uren left-driving richting Scotland op aanraden van Peter gestopt in het Whinlatter Forest Park. Twee technische loops (northern & southern) met telkens een stevige klim en daarna super descente met daarin de nodige drops, kombochten, beetje nortshore, … Elk ongeveer 10km & 200+hm, telkens 50 minuten dolle pret. Prachtige infrastructuur, fresh food en een bikeshop voor instant repairs en de leukere gear.
De Criffle In, onze overnachtingsplaats voor de 3 nachten. Sympathieke mensen, goede bedden, warm water, English breakfast, pints, beer garden, whisky, locals, …
Mabie - Phoenix trail / De tweede dag de lokale track van Mabie gedaan. Best wel ok maar minder dan Whinlatter. Mooie groene natuur, paar serieuze klim-dooddoeners en bijna aanrijding met hert dat rustig stond te grazen, chillen, … net toen ik de ‘berm’ uit kwam na een stevig stukske afdaling. Beest even hard geschrokken als ik. Korte(re) track en dus honger naar meer …
Dalbeattie - Hardrock trail / Tijdens namiddag van tweede dag richting Dalbeattie en de Hardrock trail (uit)gereden met hier en daar al wat zwarte opties; het verfijndere nortshore werk waar Rudy z’n skills duidelijk maakte. ‘k Blijf er last mee hebben … De ’slab’ hebben we dit jaar ook nog even links laten liggen, zal voor volgend jaar als de skills en ‘t zelfvertrouwen weer een niveauke hoger staan.
Kirroughtree - Black Craigs / Derde dag, ‘t serieuzere werk kon beginnen. +30km en 75% singletracks. McMoab here we come. Dit was echt wel het hoogtepunt van ons weekend. Prachtige omgeving, singletracks heaven, technische stukjes, drops, stairs … verrassend hoe tegen ‘t einde van de tocht de grenzen verlegd zijn inzake obstakels nemen. Daar waar we de eerste dag nog als een amateur met knikkende knie’kes over wortels en rotsen reden moest het nu toch wel al heel serieus zijn om eerst een check te doen vooraleer er af te rijden. Jammer genoeg kwam de man met de hamer voor Rudy iets te vroeg langs; resultaat: over ‘t stuur gevlogen op een technische passage. Chance zonder al te erge gevolgen.
Iedere geoefende mtb’er zal nu denken dat kapot gaan op ietske meer dan 30km’s niet mogelijk is maar km’s in Scotland zijn niet die doordeweekse km’s uit België, zelfs niet het zwaardere werk in de Ardennen. Voor elke meter moet er gewerkt worden en dan is dat niet enkel trappen, maar constant het uiterste van je techniek aanspreken om de obstakels te nemen. En zo kom je dan makkelijk op gemiddeldes van net iets meer dan 10km/u.
De 7 Stanes & Whinlatter zijn ongelooflijke spots voor (all-)mountainbiken, ‘k vraag me af of ‘k me nog wel kan motiveren voor het meer alledaagse mountainbiken in B. Nogmaals merci voor de Peter voor alle info, aanstekelijke enthoesiasme en uitgestippelde route. Volgend jaar terug voor de andere Stanes (Glentress, …) en ongetwijfeld nog andere pareltjes.
Latest Comments
RSS