Twee weken geleden was het zover. Het begin van een traditie. Onze trip naar de 7 Stanes in Schotland. Mountainbike mekka met de beste trails die we ooit al gereden hebben.
We vertrokken woensdagavond met de ferry van Zeebrugge richting Hull. Ideale formule: auto met bikes op de boot, kamer met deftige bedden en eigen badkamer. Eerst de kamer checken en dan naar de bar voor de obligate ‘pints’ om het vakantiegevoel op peil te brengen. Tegen 20u30 richting buffet restaurant. Tip: book je reservatie voor buffet restaurant tesamen met je reservatie voor de overtocht, snel enkele pounds uitgespaard die je dan kan investeren in een goeie fles wijn. Tip2: Neem de Rioja. Concept van het buffet restaurant is ‘all you can eat’, sowieso klein hoogtepunt van de trip. Food is niet exclusief maar zeker te doen en keuze in overvloed.
Na wat klassiekers van de Rudy zoals een verlopen identiteitskaart en een vergeten sleutel van het slot waarmee de bikes op slot waren begonnen we met Whinlatter Pass. Ideale tussenstop van Hull richting Glentress. De 2 loops (elk 10km) bleken wederom een feest te worden.Telkens een lange en soms technische klim op ‘t kleinste verzet gevolgd door een lange singletrack afdaling met de nodige technische passages. Onze ex-ht’er scoorde z’n eerste airtime en was onmiddelijk mee met de fully filosofie.
De volgende dag waren Glentress en Innerleithen aan beurt. We reden de zwarte route van Glentress en vervolgens de rode van Innerleithen. Vorig jaar waren we hier niet geraakt dus dit was een nieuwe speeltuin voor iedereen. Glentress deed z’n reputatie alle eer aan. Kleine (lange) killer route, in de regen, maar toch goed te doen, eerder zwart omwille van de lengte dan de techniciteit. In de namiddag dan nog richting Innerleithen getrokken (paar km’s verder) en de rode rode route aangepakt. Klassiek concept waarbij er eerst lang, zwaar en technisch moet geklommen worden alvorens het feest kan beginnen. Persoonlijk vond ik Innerleithen een underdog inzake reputatie. De route was subliem, veel power en zwarte secties (razor rock) die echt zwart waren. Tommeke bleek een kleine verkeerde inschatting te hebben gemaakt met directe afstraffing: helm in twee plus rood ei op voorhoofd en is goed geschaafd, en natuurlijk den track in de benen.
Zaterdag terug Glentress, deze keer de rode route met de mythische spooky woods. Subliem.
Zondag stond Kirroughtree op het programma. Deze keer zonder de man met de hamer tegen te komen en zonder ongelukken. Secties die we vorig jaar wijselijk links lieten liggen bleken niet meer zo imponerend. Kirroughtree blijft een klassieker: lang, zwaar, technisch en constant 100% focus om crashes te vermijden op de technischere stukken.Maandagavond stond de terugreis op programma maar vooraleer terug te keren richting Hull voor onze nachtelijke overzet nog snel de route van Mabie meegepikt. Onze herinnering was een makkelijkere route die in de schaduw stond van Kirroughtree, Glentress, … maar dat bleek al snel een vergissing. Super mooie route, lekker flowend, prachtige natuur en zoals altijd op de 7 stanes, ge komt geen kat tegen.Het was weer een prachtige Schotland trip.
Schotland blijft ongelooflijk qua natuur en mensen.
Aanrader voor iedereen die er eens wil uit zijn, biken, wandelen, food (not really off course, except for a good local indian restaurant), pints, single malts aan 1,5£ in de pub, …deze keer effectief ook Schots weer gehad maar daar bleken de trails weining last van te hebben.Nog enkele cijfers en de nodige eyecandy (check ook pictures van vorig jaar).
- Gear: Cannondale Rize 4 130mm, Canyon(dale) AM 140mm en Specialized Stumpjumper 130mm
- Whinlatter Pass Altura trail: 19KM (donderdag)
- Glentress Black + Innerleithen Red: 30KM + 18KM (vrijdag)
- Glentress Red + Bikepark Mabie: 22KM, 650HM (zaterdag)
- Kirroughtree: 36KM, 3u11min, 11,2km/u gem., 790HM (zondag)
- Mabie: 19KM, 1u37, 11,6km/u, 470HM (maandag)
