Gisterenavond de ideale afsluiter van onze zomervakantie. Soirée zonder kids, tijd dus om nog eens op ‘t gemak met ons twee richting restaurant te trekken. Na wat rondbellen bleken al onze favorieten nog steeds met congé te zijn (augustus is duidelijk de congé maand voor de Brusselse restaurants). Uiteindelijk is het Le Diptyque geworden.
Naast Le Gastronomique (eigenlijk de Villa Lorraine) kan je nu dus ook gaan eten in Le Diptyque. Er zal altijd wel een verschil zijn tussen beide concepten maar ik vond dat je qua gevoel toch wel heel dicht zat bij de verwachting om eens in de Villa Lorraine te gaan eten. Uiteindelijk zit je zelfs niet helemaal apart en het zaalpersoneel van Le Gastronomique verzorgt ook je eigen tafel in Le Diptyque.
PRO:
betaalbare prijzen.
producten van hoge kwaliteit, zondermeer.
service, eens echt sjiek gaan eten is altijd plezant.
lokatie, de Villa Lorraine quoi.
rust, wij zaten in elk geval als nieuwkomers volledig op ons gemak.
keuken is laat open
ook welkom voor een goed glas wijn met een stukske kaas
CONTRA:
‘k durfde m’n kar niet te parkeren tussen de A-M’s, M’s, BMW’s, P’s, … en ben ‘m dan maar onder de bomen van de bois de la cambre gaan parkeren verderop in ‘t straat.
Ons zien ze daar zeker terug. ‘k Vind het zelfs raar dat ik er nog niet vroeger iets van gehoord had.
Nog een ontdekking van de avond was de witte wijn. We hebben eens iets anders geprobeerd: Chardonnay Blauw van Wijnkasteel Genoels-Elderen. Plezant zo’n avond met positieve ontdekingen!
Twee weken geleden was het zover. Het begin van een traditie. Onze trip naar de 7 Stanes in Schotland. Mountainbike mekka met de beste trails die we ooit al gereden hebben.
We vertrokken woensdagavond met de ferry van Zeebrugge richting Hull. Ideale formule: auto met bikes op de boot, kamer met deftige bedden en eigen badkamer. Eerst de kamer checken en dan naar de bar voor de obligate ‘pints’ om het vakantiegevoel op peil te brengen. Tegen 20u30 richting buffet restaurant. Tip: book je reservatie voor buffet restaurant tesamen met je reservatie voor de overtocht, snel enkele pounds uitgespaard die je dan kan investeren in een goeie fles wijn. Tip2: Neem de Rioja. Concept van het buffet restaurant is ‘all you can eat’, sowieso klein hoogtepunt van de trip. Food is niet exclusief maar zeker te doen en keuze in overvloed.
Na wat klassiekers van de Rudy zoals een verlopen identiteitskaart en een vergeten sleutel van het slot waarmee de bikes op slot waren begonnen we met Whinlatter Pass. Ideale tussenstop van Hull richting Glentress. De 2 loops (elk 10km) bleken wederom een feest te worden.Telkens een lange en soms technische klim op ‘t kleinste verzet gevolgd door een lange singletrack afdaling met de nodige technische passages. Onze ex-ht’er scoorde z’n eerste airtime en was onmiddelijk mee met de fully filosofie.
De volgende dag waren Glentress en Innerleithen aan beurt. We reden de zwarte route van Glentress en vervolgens de rode van Innerleithen. Vorig jaar waren we hier niet geraakt dus dit was een nieuwe speeltuin voor iedereen. Glentress deed z’n reputatie alle eer aan. Kleine (lange) killer route, in de regen, maar toch goed te doen, eerder zwart omwille van de lengte dan de techniciteit. In de namiddag dan nog richting Innerleithen getrokken (paar km’s verder) en de rode rode route aangepakt. Klassiek concept waarbij er eerst lang, zwaar en technisch moet geklommen worden alvorens het feest kan beginnen. Persoonlijk vond ik Innerleithen een underdog inzake reputatie. De route was subliem, veel power en zwarte secties (razor rock) die echt zwart waren. Tommeke bleek een kleine verkeerde inschatting te hebben gemaakt met directe afstraffing: helm in twee plus rood ei op voorhoofd en is goed geschaafd, en natuurlijk den track in de benen.
Zaterdag terug Glentress, deze keer de rode route met de mythische spooky woods. Subliem.
Zondag stond Kirroughtree op het programma. Deze keer zonder de man met de hamer tegen te komen en zonder ongelukken. Secties die we vorig jaar wijselijk links lieten liggen bleken niet meer zo imponerend. Kirroughtree blijft een klassieker: lang, zwaar, technisch en constant 100% focus om crashes te vermijden op de technischere stukken.Maandagavond stond de terugreis op programma maar vooraleer terug te keren richting Hull voor onze nachtelijke overzet nog snel de route van Mabie meegepikt. Onze herinnering was een makkelijkere route die in de schaduw stond van Kirroughtree, Glentress, … maar dat bleek al snel een vergissing. Super mooie route, lekker flowend, prachtige natuur en zoals altijd op de 7 stanes, ge komt geen kat tegen.Het was weer een prachtige Schotland trip.
Schotland blijft ongelooflijk qua natuur en mensen.
Aanrader voor iedereen die er eens wil uit zijn, biken, wandelen, food (not really off course, except for a good local indian restaurant), pints, single malts aan 1,5£ in de pub, …deze keer effectief ook Schots weer gehad maar daar bleken de trails weining last van te hebben.Nog enkele cijfers en de nodige eyecandy (check ook pictures van vorig jaar).
Gear: Cannondale Rize 4 130mm, Canyon(dale) AM 140mm en Specialized Stumpjumper 130mm
Whinlatter Pass Altura trail: 19KM (donderdag)
Glentress Black + Innerleithen Red: 30KM + 18KM (vrijdag)
Glentress Red + Bikepark Mabie: 22KM, 650HM (zaterdag)
Remember? Na 8 maanden house sharing met werkmannen en stof is het eindelijk zover. We zijn terug eigenaar van ons huis en hebben alle uitegeleende huissleutels terug, geen plotse werkmannen meer in huis om 6u ‘s morgens op een zaterdagochten, geen garages die niet werden gesloten bij het verlaten van de werf, … en zo kunnen we oneindig verder gaan. Verbouwen, het doet je wat, of hoe zeggen ze dat?
Voorbije weekend nog maar eens de laatste grote kuis gedaan (stof, stof, stof, …), het aangedurfd om gordijnrails te hangen (zonder gyproc miserie), het eerste speelgoed naar de speelkamer verhuist, … Want volgend weekend is het zover, dan verhuizen onze 2 prinsessen naar hun eigen koninkrijk en kunnen mama en papa na 8 maanden ‘dressing-slapen” terug naar hun eigen slaapkamer. Iedereen gelukkig.
Natuurlijk zijn er nog de te verwachten kleine miserie puntjes zoals hier en daar een lekje, wat lelijke voegen, nog wat andere raadsels, de administratie voor de toepasselijkepremies in Brussel, onduidelijke facturen, opleveringsgeschillen, … maar wie ligt daar nu nog wakker van?
De manier waarop zij hun magazine beschouwen als een startpunt naar vele andere informatiebronnen, hun magazine is maar the tip of the iceberg naar what’s to come. En natuurlijk de visie van Hettie Judah op Brussel kan me alleen maar charmeren. Voor fans van Brussel, journalism, Brussels at large, graphic design, … ideale earcandy voor tijdens de lunch vandaag!
Eens vroeger naar huis kunnen vertrekken om de dochters te gaan oppikken na ‘t school. Daar kan ik naar uitkijken. Zeker na een dag tijdens de welke irrelevantie relevant wordt. (Politiek-) Getouwtrek, het zal wel nooit m’n ding worden. Alhoewel oefening baart kunst …
En dan kom je toe aan de school, een super enthoesiaste dochter: “mijn papa is daar!”. Zet alles in perspectief. Snel mee op de trein zonder zorgen springen. Volgende halte: kribbe; wederom een smile. Thuis is het dan pure quality time met de dochters: op het bed ravotten, sjotten in de tuin, frambozen plukken, genieten van de fishsticks, een korte sessie met Kaatje en om af te ronden met een dubbele voorleessessie in de leeshoek …
Ik kan daar zo van genieten dat de troubles van de dayjob ineens futiliteiten worden. En morgen is ‘t weer morgen en dan zien we wel weer, maar geen tweede keer.
PS1 Natuurlijk is er ook m’n derde vrouwke, maar die werkt vandaag laat en die kan ik dan straks overladen met m’n vers vergaarde enthoesiasme en ervaringen …
PS2 Onmisbaar, dat zijn ze, m’n 3 vrouwkes …
Ondertussel al enkele dagen terug op den bureau. Er op ‘t gemakske terug inkomen na 3 weken verlof. 3 weken zonder GSM, portable, internet en al die andere (verplichte?) dagelijkse te volgen tools, services en platforms. De eerste dagen op verlof zijn een beetje raar, maar ‘t is verrassend (en gelukkig maar) om te zien hoe snel ik dat hele lijstje niet meer mis … geen mails, facebook, twitter, rss’en, …
En na drie weken als je terug op kantoor komt stelt dat alles wel eens in perspectief, maar daar zijn goede vakanties voor. Om terug te komen en er terug zin in te hebben!
