Eens vroeger naar huis kunnen vertrekken om de dochters te gaan oppikken na ‘t school. Daar kan ik naar uitkijken. Zeker na een dag tijdens de welke irrelevantie relevant wordt. (Politiek-) Getouwtrek, het zal wel nooit m’n ding worden. Alhoewel oefening baart kunst …
En dan kom je toe aan de school, een super enthoesiaste dochter: “mijn papa is daar!”. Zet alles in perspectief. Snel mee op de trein zonder zorgen springen. Volgende halte: kribbe; wederom een smile. Thuis is het dan pure quality time met de dochters: op het bed ravotten, sjotten in de tuin, frambozen plukken, genieten van de fishsticks, een korte sessie met Kaatje en om af te ronden met een dubbele voorleessessie in de leeshoek …
Ik kan daar zo van genieten dat de troubles van de dayjob ineens futiliteiten worden. En morgen is ‘t weer morgen en dan zien we wel weer, maar geen tweede keer.
PS1 Natuurlijk is er ook m’n derde vrouwke, maar die werkt vandaag laat en die kan ik dan straks overladen met m’n vers vergaarde enthoesiasme en ervaringen …
PS2 Onmisbaar, dat zijn ze, m’n 3 vrouwkes …
Ondertussel al enkele dagen terug op den bureau. Er op ‘t gemakske terug inkomen na 3 weken verlof. 3 weken zonder GSM, portable, internet en al die andere (verplichte?) dagelijkse te volgen tools, services en platforms. De eerste dagen op verlof zijn een beetje raar, maar ‘t is verrassend (en gelukkig maar) om te zien hoe snel ik dat hele lijstje niet meer mis … geen mails, facebook, twitter, rss’en, …
En na drie weken als je terug op kantoor komt stelt dat alles wel eens in perspectief, maar daar zijn goede vakanties voor. Om terug te komen en er terug zin in te hebben!
Sinds ik tegenwoordig m’n soirées vul met babysitten op m’n prinsesje terwijl de mama wat uurtjes slaap inhaalt wordt het kaske van den teevee druk gebruikt. En maandagavond was er aan aangename verrassing, de voorbije weken waren de aflevering van Top Gear niet altijd even boeiend waardoor er eerder met een scheef (moe) oog gekeken werd.
Het begin had ik gemist wegens overactief gebruik van het kaske … Snel mee op track en het was genieten, ook al omwille van de herkenningspunten van toen wij daar waren. Mijmerend de aflevering uitgekeken terwijl ik in m’n hoofd het ene beeld/ervaring na het andere terug tegen kwam.
Dus in plaats van wat footage van de special te tonen een kleine gallery van onze Zuid – Noord trip in Vietnam (2004) .
Voorbije weekend richting Parijs getrokken pour un marriage. Koppel trouwde op stadhuis van Neuilly-sur-Seine. Was er ooit al geweest, maar telkens na zonsondergang. Zeer leuke buurt om wat rond te flaneren, je inkopen te doen en onwaarschijnlijk duur om te wonen my guess. Maar bon na de trouw apéro in een lokale brasserie le Comptoir Loz. Champagne, zakouski’s, macarons, … alles in overvloed … dik io dus.
Vermits we er een lang weekendje van maakten en we maandag nog zin hadden in een rustige lunch alvorens de traffic op de périphérique te trotseren met heel de bende terug naar Le Comptoir Loz. En ik moet het eerlijk toegeven, het was een niet-verwachte-onparijse-horeca meevaller. Vriendelijk, geduldige bediening; er waren namelijk enkele bambino’s bij. Klassieke Franse keuken, maar super vers en meer dan redelijke prijzen.Voor de citytrippers richting Parijs die zin hebben in een momentje rust na de shopping of andere culturele activiteiten is dit echt een dikke aanrader.
Foto’s van de korte citytrip straks te bewonderen in de Flickr account.
Adres:
Le Comptoir Loz
Rue des Huissiers
Neuilly-sur-Seine
Nog kleine 48u en we zijn ermee weg. Eindelijk. Ondertussen klassieker qua bestemming: Pais Vasco / Getaria / Epotx Etxea … Vooral rust, family life, la comida, enkele surfsessies en voor de rest trainen met de vélo voor laatste weekend van juni.
Gisteren een dagje verlof genomen om alles te zetten op de inschrijving van onze kleine prinses. Reeds enkele maanden geleden begonnen met het voorbereidende werk en scholen in de omstreek bezocht. Na toch wel ontgoochelende (lees ontnuchterende) ervaringen bij een aantal scholen, een bezoekje geregeld aan Poelbos. De keuze was ineens snel gemaakt.
Voorbije zondag begon de stress dan toch stilletjesaan te komen. Zaterdagavond & nacht af en toe eens naar de school rijden om te kijken of er al iemand stond aan te schuiven … uiteindelijk om zes uur ‘s morgens in de file gaan staan. Als derde stond Elke in de rij. Ergens na 8 uur kwam het telefoontje: “Onze dochter is ingeschreven!“.
Gisteren een Flickr account aangemaakt / aangevuld met foto’s van werk van de mama. Meer foto’s op http://www.flickr.com/helendebaerdemaeker/.Complimentjes en informatie: helen at dynven punt com
