De benen doen nog zeer en een vuist maken met de hand herinnert direct terug aan het constante remmen tijdens onze classic van de Passportes Du Soleil. We vertrokken voor een weekendje richting Alpen met Chatel als startpunt terplekke.Vrijdagavond vertrokken om ’s nachts de rit te overbruggen. Zaterdag een dagje acclimatiseren voorzien, fiets io zetten (remblokjes vervangen, downhill banden steken, …), …
Bij de aankomst in Chatel bleek al snel dat het niet allemaal ging lopen zoals verwacht. Rudi was bijvoorbeeld z’n sleuteltje vergeten waarmee hij het slot kon openen waarmee de fietsen verankerd zaten aan de auto. Goed begin! Uiteindelijk vrij snel fietsenmaker gevonden die met slijpschijf het slot heeft doorgezaagd. Dan maar mijn slot gebruiken (eentje met nummers) om de fietsen te verankeren. En wat blijkt … in de namiddag doen we een uitstapje naar Champéry, als we nadien de fietsen van de auto willen halen werkt de code niet meer. Ongelooflijk maar waar, 2 sloten laten doorzagen op één dag. De Belgen deden hun reputatie weer alle eer aan. Soit de gekoelde Belgische pintjes maakten dat de fietsenmaker met plezier nog heel de dag sloten van ons wou doorslijpen ……
Zondag was het dan de dag; 75km fietsen, +6000 negatieve HM en +500 positieve HM (die achteraf toch wel zwaarder bleken dan gedacht). In begin serieus wennen aan de snelheid die je maakt bij het afdalen, maw constant vingers op de remmen om de snelheid onder controle te houden. Na de initiële gewenning bleek snel dat het beter is om niet te hard te focussen op wat op je afkomt maar eerder proberen de fiets over de obstakels te laten zweven … af en toe makkelijker gezegd dan gedaan. Uiteindelijk prachtige rit, volledig uitgereden, geen valpartijen, één vervangen remschijf, stof en een big smile tot achter de oren.
Volgend jaar terug? Of iets anders proberen?
Tags: 2008, cannondale, mikey, Mountainbike, rudi, vtt
