Eens vroeger naar huis kunnen vertrekken om de dochters te gaan oppikken na ‘t school. Daar kan ik naar uitkijken. Zeker na een dag tijdens de welke irrelevantie relevant wordt. (Politiek-) Getouwtrek, het zal wel nooit m’n ding worden. Alhoewel oefening baart kunst …
En dan kom je toe aan de school, een super enthoesiaste dochter: “mijn papa is daar!”. Zet alles in perspectief. Snel mee op de trein zonder zorgen springen. Volgende halte: kribbe; wederom een smile. Thuis is het dan pure quality time met de dochters: op het bed ravotten, sjotten in de tuin, frambozen plukken, genieten van de fishsticks, een korte sessie met Kaatje en om af te ronden met een dubbele voorleessessie in de leeshoek …
Ik kan daar zo van genieten dat de troubles van de dayjob ineens futiliteiten worden. En morgen is ‘t weer morgen en dan zien we wel weer, maar geen tweede keer.
PS1 Natuurlijk is er ook m’n derde vrouwke, maar die werkt vandaag laat en die kan ik dan straks overladen met m’n vers vergaarde enthoesiasme en ervaringen …
PS2 Onmisbaar, dat zijn ze, m’n 3 vrouwkes …